Sinds 1993 was Annemiek lid van koor Voluum. Vanaf het eerste moment heeft Annemiek zich ingezet voor de vereniging, de leden en natuurlijk de zang. Ze was een standvastig persoon bij de alten waar ze zich helemaal op haar plaats voelde. Ze zette zich altijd serieus in bij het instuderen, maar bij het herhalen van het ingestudeerde kwam altijd weer de goedlachse Annemiek om de hoek kijken die ook altijd in was voor een geintje. Regelmatig schalde haar lach boven het koor uit. Annemiek kon ook rake opmerkingen maken; ze kwamen vaak precies op het juiste moment en ze werden op de juiste toon uitgesproken. Typisch Annemiek!

Annemiek had gevoel voor theater! Ze hield erg van zingen, maar haar uitstraling en spel maakte het optreden compleet. Of ze nu moest zingen in de stad, in het theater of in het bos; zonder spel was het geen compleet optreden voor Annemiek. Ze had hier haar eigen ideeën over en bracht die met veel enthousiasme over op de andere koorleden. Uiteraard voerde dan ook hier haar humor weer de boventoon.

En dan de koorkampen…..! Op die momenten kon Annemiek helemaal los gaan! Overdag hield ze zich netjes aan het programma, maar ’s avonds op de bonte avond ging ze helemaal haar eigen gang. Tijdens de voorbereidingen van deze avonden had ze al de grootste lol en juist op het laatste moment verzon ze er nog allerlei kleine dingen bij die dan juist het hoogtepunt van haar optreden werden! Annemiek kon altijd in haar rol blijven. Hoeveel lol ze hier ook in had, tijdens haar performance bleef ze in haar rol hoe het publiek ook reageerde! Het was altijd een feest om naar haar te mogen kijken.

Wat een domper was het dan ook dat Annemiek in februari 2006 moest beslissen om niet mee te doen aan de productie “Voluum pakt uit!”. Nadat ze in oktober was bevallen van een prachtige zoon Bas ging het lichamelijk niet goed. Ze had veel last van haar bekken en kon daardoor niet lang staan. Hoeveel pijn ze ook had; opgeven wilde ze niet. Toch zag ze zelf wel in dat een hele avond op het podium staan niet vol te houden was; zelfs voor haar niet. Een verdrietige periode brak aan. Wat had ze graag meegedaan, maar wat was ze trots op haar koor en de productie! Tijdens de productie kwam het verschrikkelijke bericht; Annemiek was ziek, heel erg ziek. Zij was slachtoffer van de bekende ziekte waar geen oorzaak voor te vinden is; waarom moest het haar overkomen? Toch was het ook nu weer Annemiek die niet opgaf; ze moest en zou het gevecht aangaan, wat het haar ook kostte. Samen met Rob en Bas ging ze de strijd aan.

Ondanks de onzekere tijden en vreselijke behandelingen bleef Annemiek doorzetten en kwam ze regelmatig naar het koor. Tijdens goede perioden kwam ze wekelijks de alten versterken en was ze er ook echt even uit; dan was er even geen tijd voor ziekte. Op een gegeven moment ging het zo goed, dat ze zelfs besloot haar functie van bestuurslid weer op te pakken. Ze bleef in hart en nieren lid van Voluum en daar wilde ze alles voor doen. In de tweede helft van 2007 ging het minder en wakkerde de ziekte weer aan. We zagen Annemiek helaas minder komen, maar als je haar belde dan had ze volop praatjes. Ze genoot van de aandacht die ze kreeg. Ze wilde ook van alles op de hoogte blijven; de laatste ontwikkelingen en natuurlijk de roddels!

In maart 2008 was het tijd voor het jaarlijkse koorkamp. Wat wilde ze hier graag naar toe en genieten van de bonte avond. Door de inzet van enkele koorleden hebben we deze wens kunnen realiseren. Met rolstoelbus en begeleiding is ze gekomen en heeft ze genoten. Ze zong vele nummers mee en heeft zelfs het koor via de microfoon nog toegesproken en bedankt. Ze zou haar best gaan doen om bij de volgende productie aanwezig te zijn. Dat was Annemiek!

Voor velen kwam het als een schok toen op 8 mei 2008 verteld werd dat het slecht ging met Annemiek. Vele koorleden wilde graag aan haar laatste wens voldoen; nog een keer bij haar thuis repeteren met Voluum. Helaas hebben we die kans niet meer gekregen. Annemiek is op 13 mei in het bijzijn van haar naasten overleden. Natuurlijk zingen we nog een keer voor haar; speciaal en alleen voor haar omdat zij dat zo graag wilde.

Annemiek, je was een kanjer! We zullen je vreselijk missen, maar je nooit vergeten!

Dag lieverd, rust lekker uit, je hebt het verdiend.